Vastgoed Bulgarije Duitse kwaliteit aan Bulgaarse prijzen

Na de landing omstreeks 20u in de luchthaven van Burgas stappen we uit het vliegtuig en slaat de warme vochtige lucht ons toe. De zon gaat ondertussen prachtig onder. We nemen een busje op de tarmac, om blijkbaar gewoon `het hoekje` om  te rijden. We halen onze valiezen op, nemen de huurauto en vertrekken naar ons hotel in Primorsko dat we bereiken na een uurtje rijden over goede wegen.

 

We hebben trek en zoeken nog snel een café-restaurantje aan zee op. Je kunt hier blijkbaar (ook na 23 uur) heerlijk eten aan goedkope Bulgaarse prijzen, vooral de specialiteit ‘shopska’ (een komkommerslaatje met tomaat en fetakaas) is lekker fris van smaak, een echte aanrader!

 

De ochtend begint met een traditioneel Bulgaars ontbijt: onze hoteluitbaters hebben de hele tafel rijkelijk voor ons gedekt met allerlei nieuwigheden: deegflappen gevuld met kaas, croissants met een hartje van Turks fruit en perziken recht van de boom (opgepast voor wormpjes, dit fruit is nog lekker traditioneel onbehandeld).

 

We gaan op stap, hier vind je gelukkig nog ongerepte natuur. Bergen langs de ene kant, een prachtig uitzicht op de zeebaai aan de andere kant. Meteen ook een uitstekende gelegenheid om mooie natuurfoto’s te maken. We komen zelfs een kudde loslopende paarden tegen!

 

Daarna bezoeken we het dichtstbijzijnde dorp Lozenets om iets te gaan eten. Het is echter zo heet dat we alleen een slaatje bestellen en een kleine barbecue-schotel met z’n tweeën delen. De fruitsappen zijn er heerlijk, en komen in alle soorten (van perzik tot kers). Het smaakt vers geperst, maar tot onze verbazing is het gewoon een product van de Coca Cola company! Wie had dat gedacht…

 

Ik maak even van de gelegenheid gebruik om de lokale strandwinkeltjes te verkennen. We kunnen er tot mijn grote opluchting een waaier kopen, en dat zorgt voor wat verlichting van de warmte, want Bulgarije voelt bij momenten aan als een reusachtige sauna! Gelukkig hebben we airco op de kamer, want dat is echt een must in het zomerseizoen.

 

’s Avonds hebben we later dan normaal nog eetlust. Ik merk op dat het hier in Bulgarije een gewoonte is om pas om 22u te eten, een echt cultuurverschil, waarschijnlijk door de warmte veroorzaakt. Je krijgt hier in de restaurantjes echt waar voor je geld: we bestellen kip en krijgen een reuzenspies gepresenteerd, eerder een zwaard dan een spies. Het vlees is ook heerlijk mals en goed geroosterd met pittige kruiden.

 

 

Ook vandaag is het weer heet buiten. Gelukkig is er ook airco in de huurauto. Na een eindje rijden komen we aan in Sozopol, een charmant dorpje dat op de UNESCO-lijst als werelderfgoed staat geregistreerd. Het is erg aangenaam om hier rond te lopen, kleine straatjes met genoeg schaduwplekken, mooie huisjes, en op bepaalde plekken een adembenemend uitzicht op de zwarte zeekust! De zwaluwen vinden het hier ook goed vertoeven, en vliegen af en aan van onder de daken om hun jongen te voeren, erg leuk om te zien.

 

We besluiten te eten in een klein wit huisje, een restaurantje met terras. Het is een terras met uitzicht op zee, en in de verte kunnen we jongelui van de lage rotsen zien springen. Het vakantiegevoel komt nu echt naar boven! We bestellen een lokale specialiteit: ‘ice cola’, en krijgen een glas cola waar een bol vanille-ijs in wordt gedropt. Het begint hevig te bruisen en eindigt in een schuimtorentje, het smaakt ook wel speciaal.

 

Na het eten slenteren we langs de marktkraampjes, maar de prijzen zijn eerder toeristisch. Wat verderop zit een oudere vrouw in de schaduw van haar huisje rustig te haken, ze verkoopt zelfgemaakte tafelkleedjes.

 

Rond 17u vertrekken we naar het strand. Tot onze verbazing is het om dit uur nog steeds zo warm als een bakoven! We zoeken een plekje in de schaduw, waar het wel heerlijk is om te liggen. De stranden zijn hier nog puur en niet overbevolkt, zoals in veel andere vakantiebestemmingen. 

 

Onderweg naar huis kopen we een ijsje, dat verbazend koel blijft in de ijswagentjes buiten. Ze hebben er alle smaken: van koekjes-ijs tot tiramisu-ijs. Eenmaal uit de ijskar, smelt het echter meteen in deze hitte! Een leuke anekdote: het ijs wordt hier niet per bol, maar per gewicht verkocht. We kopen ook fruit: een halve kilo kersen, en een doosje frambozen en nectarines, dat alles voor 2,5 euro! Je kunt hier werkelijk voor geen geld leven als een keizer... Een grappig detail is dat de Bulgaren nee schudden als ze ‘ja’ bedoelen, hou hier dus rekening mee als je in een winkel vraagt of ze nog melk of brood hebben, of je komt met lege handen terug.

 

’s Avonds eten we een traditionele Bulgaarse maaltijd: pepers gevuld met rijst en gehakt.

 

We rijden wat rond, en worden gecontroleerd aan een grenspost. De agent vraagt onze paspoorten en kijkt streng wanneer hij onze foto's met onze gezichten vergelijkt. We mogen weer verder rijden, en komen aan in ' Bulgari', een typisch dorpje uit het èchte plattelands-Bulgarije. De huisjes zijn eenvoudig, en lijken zo uit een andere eeuw te komen.

Op straat staren enkele oude vrouwtjes ons aan, alsof ze ook al in geen eeuwen nog toeristen hebben gezien. Een oudere dame spreekt ons aan en lokt ons mee naar haar huis, omgetoverd tot 'museum'. Ze geeft ons een tour door haar huisje met Bulgaarse uitleg, waar we natuurlijk niets van verstaan. Ondertussen begint ze druk walnoten te pletten en biedt ze ons pralines aan, die we beleefd weigeren. Een grote oude lemen schoorsteen vormt het midden van haar huisje, en er staat een antiek jachtgeweer naast... Aan de muur hangt een lange vlecht meisjeshaar, die ze voor de gelegenheid even aan mijn kapsel toevoegt. Een verdieping lager is meer ingericht als tentoonstellingsruimte: er staat een groot weefgetouw, en er hangen traditionele Bulgaarse kleren.

We geven haar wat geld voor de moeite en rijden verder naar een naburig dorpje waar we iets kunnen drinken. We willen een kijkje nemen in de mooie witte dorpskerk, maar hij is gesloten. Vanbuiten is hij ook wel speciaal, vooral door een hele zwerm zwaluwen die hier is neergestreken. De zwaluwen hier in de dorpen zijn echt zo talrijk aanwezig als de duiven in onze steden!

We bezoeken een strandje in Lozenets, en treffen een eigen kleine privébaai aan. Afgesloten van de rest van de wereld genieten we hier van de rust, mooie natuur en het frisse water. Dat laatste is ook heel welkom, want het is ondertussen al 40°C buiten!

Dag 5

In twee jeeps rijden we door de Bulgaarse wildernis, tot we arriveren in een speciaal landschap: hoog gras met grote ronde rotsblokken op een speciale manier gestapeld. Onze 'gidsen' leggen uit dat dit vroeger heilige offerplaatsen waren, en in de rotsen kun je inderdaad nog uitgesleten tunneltjes en putten zien waar het dierenbloed ooit door moest sijpelen. We zijn allemaal gefascineerd door de schoonheid van dit verborgen plaatsje. Het grenst aan een natuurpark, en juist op de plek waar wij zijn, is de voederplaats voor de wilde dieren. Toevallig als wij er zijn komt er net een tractor voorbijgereden met een nieuwe lading hooi en graan. We gaan even in de observatieboomhut zitten , maar er komen geen dieren op af. Ze zullen op veilig spelen en wachten tot er echt geen spoortje gevaar meer te bekennen is...

Daarna rijden we door naar een pier aan het strand, waar we ook weer prachtige foto's kunnen nemen. Als we wat verder doorlopen, zien we dat de bekende rivier Ropotamo hier uitmondt in zee. Ik ga er met mijn voeten in en het rivierwater voelt veel warmer aan dan het frisse zeewater

De wandeling heeft  een gezonde eetlust opgewekt, dus gaan we aan een tafeltje zitten in een Mexicaans restaurant. Ik slaag er constant in om het verkeerde te bestellen: bij een fruitshake waar een afbeelding van appelsiensap onder staat, krijg ik blijkbaar een milkshake gepresenteerd, en mijn 'English salad with chicken' blijkt een simpel mayonaise slaatje te zijn! Als dessert krijg ik toch nog een juiste bestelling: een lekker fruitslaatje. Het fruit smaakt hier nog echt zoet, niet zoals de soms slappe smaak van het fruit bij ons thuis.

Daarna gaan we de stad in om souvenirs te kopen, het wemelt hier van de toeristenshops. Ook het nachtleven in Primorsko bruist.

Het heeft ’s nachts geonweerd waardoor sommige bouwputten onder water zijn gelopen. Een Bulgaarse werknemer vertelt dat de werklui hier visjes in uit zetten, om ze terug op te hengelen als ze groot geworden zijn! De hele zomerperiode is er een bouwstop aan de kust om de toeristen niet te storen dus de visjes kunnen zich ongestoord volvreten..

De Bulgaren zijn gastvrij, we raken regelmatig met hen in gesprek. Wanneer een Bulgaar ons vraagt of we Duitsers zijn, antwoorden we dat we van België komen. Hij krijgt plots een rare blik in zijn ogen... We vragen hem of hij weet waar België ligt, en na een aarzeling zegt hij "ah, yes, I remember: we beat you at the Worldcup!"

Vandaag zijn we gaan winkelen in Bourgas, waar ook de luchthaven ligt. Er zijn veel kleren- en schoenwinkels, wat ik als vrouw natuurlijk enorm apprecieer! Wat ook opvalt aan de stad zijn de vele (zigeuner)bedelaars, die zich heel opdringerig gedragen. Eén oude vrouw echter pakte het slimmer aan, en had een weegschaal op straat gezet waar je jezelf voor 10 stotinski (5 eurocent)  kon laten wegen. Ik vond het zo'n origineel idee dat ik het gedaan heb, in het midden van de straat.

Op de grote marktplaats staat het vol kraampjes met kantwerk, een pak oude dametjes zit vlijtig er al hakend en breiend achter.

We brengen opnieuw een bezoekje aan Mekoa beach, op het strandje zijn prachtige schelpen te vinden. Je ziet er ook regelmatig diepzeeduikers met hun harpoenen.  

‘s Avonds gaan we opnieuw uit eten. in een visrestaurantje aan zee, de volle maan zorgt voor een magische gloed op het water. Rond middernacht zien we vuurwerk in de verte, een mooie afsluiter van de dag.

We wandelen nog even de winkelstraat in om de laatste cadeautjes te kopen. We merken dat er veel namaakartikelen te koop zijn.

In de namiddag hebben we een zeiltrip op de Zwarte Zee geregeld. Eenmaal in de haven zien we het zeilbootje klaar staan, onze eerste gedachte is: moet heel de groep dààr op kunnen?! Het blijkt te lukken… ik zit vooraan en moet steeds bukken wanneer het zeil van kant verwisseld. De zee is rustig, er zijn alleen kleine golfjes. De schipper vertelt dat hij die morgen nog dolfijnen heeft gezien, wij zien echter alleen een paar kwallen… Na het zeiltochtje lopen we langs de prachtige zeekade.

En dan zit de vakantie er (spijtig genoeg) weer op… We hebben echt wel genoten van ons (veel te korte) verblijf in Bulgarije!